خانه مسترینگ

خانه مسترینگ

استودیوی شخصی سرمد دهنادی

میکس و مسترینگ را جدی بگیرید

فناوری داستان غریبی دارد. فناوری جادو می کند. رویاهای دیروز بشر امروز واقعیتی پیش و افتاده است. در دهه ۷۰ میلادی تعداد استودیو های درجه یک در تمام دنیا به سختی به عدد بیست می رسید. این استودیو ها با سرمایه های عظیم تاسیس شده بودند و اجاره کردن آنها برای اکثر موزیسین ها تنها یک رویا بود. اکنون که در آستانه سال ۲۰۱۴ هستیم دنیا دگرگون شده است. اگرچه همچنان برای ضبط یک کار با تعداد نوازنده بالا به استودیو های بزرگ نیاز است اما بسیاری از بهترین و با کیفیت ترین موسیقی ها در استودیو های خانگی و شخصی تولید میشود . هرچند تعداد کار های بد صدا  به شدت بالا رفته  اما بسیاری از کار های حرفه ای ضبط شده در استو دیو های خانگی امروز از نظر کیفیت از کار های تولید شده در استودیو های گران قیمت دهه ۷۰ و ۸۰ خوش صدا تر، و با استودیو های گران قیمت قرن ۲۱ نیز برابری میکند  است. چه اتفاقی در این ۴۰ سال رخ داده که همه چیز را اینچنین دگر گون کرده؟ پاسخ یک کلمه است. ورود فناوری به عرصه موسیقی.

ورود فناوری دیجیتال به موسیقی مانند بقیه شاخه ها زمینه ساز تحولی عظیم در این صنعت گردید و علی رغم معایب اندکی که در بر داشت راه را برای دستیابی تمامی موسیقی دانان به کیفیت بالای صوتی هموار نمود.حال سوال اینجاست که چرا با وجود فناوری پیشرفته صدا تعدادآثار بی کیفیت و ضعیف روز به روز در حال افزایش است. برای پاسخ به این پرسش ابتدا باید مفهوم واژه “کیفیت” را تعریف کرد.

کیفیت در موسیقی و علم صدا برداری مفهومی عام است که هر کس به تناسب سلیقه خود به نوعی آن را تعریف و درک می نماید. نکته حائز اهمیت در این مقوله اکتسابی بودن تلقی ما از واژه کیفیت صوتی است. به بیان دیگر گوش انسان قابلیت تربیت پذیری داشته و چنانچه به طور مستمر در معرض نوع خاصی از موسیقی و صدا قرار گیرد آن را ملاک مقایسه قرار داده و ازآن به عنوان مرجع کیفیت استفاده می کند. به طور کلی گوش انسان در هنگام شنیدن موسیقی تمایل به تقویت فرکانس های خیلی بم و خیلی زیر دارد و هر نوع موسیقی که این خصیصه را داشته باشد دلپذیر تر در می یابد. از این روست که در سیستم های صوتی قدیمی دو کنترل برای تقویت فرکانس های باس و تریبل موجود بود. اکثریت قریب به اتفاق مردم در سیستم پخش موسیقی خود فرکانس های باس و تریبل را تقویت می کنند. در نتیجه تصور قالب مردم و حتی بسیاری از موزیسین ها از کیفیت باس کوبنده و تریبل بالاست.

عده ای دیگر کیفیت بالا تر را در لول بالاتر می بینند و از بین دوقطعه ، قطعه ای را که بلندتر صدا بدهد با کیفیت تر می پندارند. این پدیده بعد از ظهور و همه گیر شدن فناوری دیجیتال ، در تمام جهان شایع شده و اگرچه چند سالی است در دنیا حرکت هایی برای مقابله با این پدیده منفی آغاز شده در کشور ما متاسفانه همچنان رویه لول بالاتر یعنی گیفیت بالاتر، رویه قالب است.

کیفیت در بهترین و علمی ترین و در عین حال ساده ترین تعریف عبارت است از صدایی با وضوح کامل که در تمامی سیستم های صوتی خوش صدا باشد و یا لااقل بد صدا نباشد.اینجاست که منشاء بسیاری از آثار نه چندان با کیفیت داخل کشور آشکار می گردد. میزان فرکانس های بالایی موجود در بسیاری از آثار میکس و مستر شده در بازار ایران از حد استاندارد بالاتر است و این امر باعث گردیده سلیقه اکثریت به سمت صدای های تیز سوق پیدا کند. این بالا بودن تراز فرکانس های بالا می تواند مربوط به برایند کلی قطعه و یا چند ترک از قطعه باشد یعنی مثلا ترک وکال و درامز تیز تر از حد استاندارد باشند.  در یک نگاه سطحی شنیدن چنین آثاری در یک سیستم معمولی و یا اسپیکر کامپیوتر و حتی اسپیکر های مانیتورینگ به دلیلی که در بالا ذکر شد دلنشین تر بوده و شنونده را اغوا می نماید اما واقعیت چیز دیگریست. اصلی ترین وظیفه میکس و مسترینگ اطمینان حاصل کردن از باز پخش صحیح اثر در انواع سیستم هاست. وظیفه مهندس صدا متعادل کردن فرکانسها و گوشزد کردن معایب دستکاری غیر استاندارد توازن فرکانسهاست. وظیفه ای که این روزها نه همیشه اما در بسیاری موارد  به پای رضایت مشتری قربانی میشود. برای آزمودن این مطلیب آزمایشی ساده ترتیب دهید. یک ترک از خوانندگان یا گروه های اسم و رسم دار و حرفه ای غربی انتخاب کنید. به عنوان مثال جیمز بلانت.